Zespół Szkół Katolickich w Otwocku

Społeczna Szkoła Podstawowa nr 96 i Społeczne Gimnazjum nr 1 im. Świętej Rodziny

Nauczyciel z klasą

Nauczyciele naszej Szkoły Podstawowej uczestniczyli w ogólnopolskim programie „Nauczyciel z klasą” prowadzonym przez Centrum Edukacji Obywatelskiej i Gazetę Wyborczą. Akcja miała na celu uaktywnienie nauczycieli w całej Polsce, zaangażowanie ich w nowe formy i metody pracy, wymianę doświadczeń i osiągnięć.

W programie realizowanym w naszej Szkole wzięły udział: Małgorzata Chojnacka – Matak, Aleksandra Kunisz, Katarzyna Zagórska, Ewa Gałązka i Małgorzata Zagórska. Zespół wyłonił się bardzo szybko i równie sprawnie zaplanował, jakie działania podejmie. Projekt polegał na wspólnym przygotowaniu i zrealizowaniu 4 sprawności, dzięki którym zajęcia stały się ciekawsze i zmotywowały do działania nawet najbardziej biernych i zaspanych uczniów.

Nauczycielu, odejdź od tablicy
Pierwsza z umiejętności polegała na zaplanowaniu i przeprowadzeniu zajęć niekonwencjonalną metodą. Zadanie wydawało się dość karkołomne, ale po dłuższej analizie okazało się proste. Każda z nas realizuje przecież na co dzień takie zajęcia, w których wykorzystuje pracę w grupach i inne metody aktywizujące uczniów. Trudność zadania tkwiła raczej w przygotowaniu sprawozdania, zgodnego z wymaganiamiOrganizatorów, stanowiącego dokumentację przeprowadzonych zajęć Z tego powodu zadanie wydawało się czasochłonne i nieco odstraszające. Jak się okazało w dalszej części projektu, udało się nam znaleźć dobry sposób także na realizację wymogów formalnych.

Nauczycielu, pracuj metodą projektów
Podczas realizacji tej sprawności pracowałyśmy wspólnie nad projektem, który miał na celu zaprezentowanie egzotyki przepięknej i tajemniczej Afryki. Projekt nosił tytuł „Odkrywamy Afrykę, otwieramy się na ludzi”. Pomysł tematu narodził się na zajęciach poświęconych powieści Henryka Sienkiewicza pt. „W pustyni i w puszczy” w obecnej klasie szóstej. Afrykańskie krajobrazy zachwyciły dzieci na tyle, że postanowiły zgłębić swą wiedzę o Czarnym Ladzie. Pomysł okazał się trafnym, bo zainteresował uczniów pozostałych klas szkoły podstawowej. Każda klasa zaplanowała własne zadanie, którego efekt był fragmentem ogólnoszkolnej wystawy.Oprócz przepięknych eksponatów i zdjęć afrykańskich pejzaży w szkole odbyły się fascynujące spotkania z podróżnikami, których pasją jest wędrowanie po Afryce.Projekt okazał się wspaniałym przedsięwzięciem, które dostarczyło nam niezwykłych wrażeń.

Ocenianie kształtujące
Jest to bardzo ciekawa, ale i dość trudna dla nauczycieli forma pracy z uczniami. Polega na ustawicznym motywowaniu uczniów poprzez ocenianie ich dotychczasowych osiągnięć i wskazywaniu, które umiejętności wymagają poprawy i udoskonalenia. Nauczyciel oceniając dotychczasową pracę ucznia, musi podpowiedzieć, w jaki sposób uczeń powinien pracować, by osiągnąć lepsze wyniki. Metoda ta wymaga od nauczycieli bardzo dobrej znajomości uczniów i ich pracy. Najważniejszą jej cechą jest to, że po okresie adaptacyjnym, kiedy to zarówno nauczyciel jak i uczniowie nauczą się tej techniki, ocenianie przebiega zaskakująco sprawnie i rzeczywiście motywuje uczniów. Technika „oceniania kształtującego” powoli wkracza do szkolnej praktyki i zapewne już wkrótce stanie się powszechna, bo przynosi doskonałe efekty w pracy indywidualnej z uczniami. Nie jest to łatwa forma pracy z uczniami i zabiera dużo czasu. Nauczyciel musi opracować plan działań z uczniem krok po kroku i jak najbardziej zaktywizować ucznia. Dzieci muszą pracować systematycznie i rzetelnie rozliczać się z zadań postawionych przez pedagogów.
Wiadomo, że nie są to ulubione obowiązki naszych pociech. Zaletą tej metody jest indywidualny kontakt nauczyciela i ucznia. Obie strony poznają się dzięki temu i rzeczywiście pracują efektywnie.

Uczeń też człowiek
Zadania przypisane do tej kategorii dotyczyły budowania
poprawnych relacji między nauczycielami a uczniami. Dzięki wskazówkom Organizatorów mogłyśmy przypomnieć sobie i świadomie stosować zasady, które na co dzień zastępuje rutyna i działania schematyczne. A tak naprawdę są one niezwykle ważne. Uczestniczący w akcji nauczyciele musieli dokładnie opisać, w jaki sposób nawiązują kontakt z uczniami, jak pracują z każdym z nich, jak zachęcają dzieci do systematycznej pracy. To zadanie najbardziej zmotywowało nauczycieli do działania. Pokazało, że nawet (!) w szkole najważniejsze są kontakty międzyludzkie, a dopiero potem liczą się osiągnięcia naukowe i statystyki.

Współpraca z innymi szkołami
w których nauczyciele recenzowali nasz projekt.
W czasie trwania programu współpracowałam z trzema szkołami podstawowymi: w Legnicy, w Milanówku i w Łodzi. My również przygotowywałyśmy recenzje projektów realizowanych w tych szkołach. To była naprawdę tytaniczna praca, bo w ramach poszczególnych zadań musiałyśmy zapoznać się, a potem przygotować recenzje dla kilkunastu nauczycieli. Myślę, że było warto, bo poznałyśmy ciekawe lekcje, które możemy wykorzystać w swojej praktyce.

Program zakończył się w czerwcu 2006. Nasz zespół zrealizował wszystkie zadania oraz przesłał sprawozdania w terminach wyznaczonych przez Organizatorów. Udział w programie był dla nas źródłem osobistej satysfakcji i zadowolenia płynącego z osiągania stawianych sobie celów. Nasze starania i inicjatywy zostały docenione. We wrześniu wszystkie otrzymałyśmy tytuły „Nauczyciela z klasą” – co jest miarą sukcesu zawodowego. Wiemy też, że rzeczywistość szkolna to nieustannie nowe zadania i nowe wyzwania. Dlatego wierzymy, że zawodową pasję i zdobyte umiejętności na co dzień będą mogli docenić nasi Uczniowie. Najważniejszym osiągnięciem są dla nas zrealizowane pomysły, które przyniosły zadowolenie naszym uczniom.My poznałyśmy nowe sposoby uatrakcyjniania swoich zajęć i nauczyłyśmy się prowadzenia lekcji w sposób niebanalny,
niepowtarzalny, specjalnie dla dzieci, z którymi aktualnie pracujemy.

Małgorzata Zagórska